De kleidag op school

Het was een bijzondere dag op de opleiding.
Alle groepen, van groep 1 tot en met 8, waren door elkaar gemixt om samen te knutselen. Het lokaal waar Eva verantwoordelijk voor was, rook naar klei en  verf. Midden in de klas stond een grote tafel vol stukken klei.

“Vandaag gaan we met onze handen praten,” Eva glimlachte  terwijl ze de kinderen welkom heette.

Maar al na tien minuten voelde ze dat ze handen tekortkwam.
De jongsten trokken aan haar mouw voor hulp, de oudsten wilden weten hoe ze een toren konden bouwen. Ze pakte haar telefoon en stuurde een kort berichtje.

Een kwartier later stond Luna in de deuropening.
Haar ogen twinkelden, alsof ze zelf weer even acht jaar was.

Acht kinderen, acht verhalen

Rond de tafel zaten acht kinderen.
Een vierjarige met ondeugende kuiltjes in haar wangen, een elfjarige jongen die stiekem best goed kon boetseren, en daartussen zes anderen met ieder hun eigen kleine wereld.

De vierjarige had al snel ontdekt dat Luna heel knuffelbaar was.
Met kleihandjes omhelsde ze haar zo stevig dat er grijze vegen in Luna’s haar en op haar trui achterbleven.
“Nu ben jij ook een kunstwerk,” giechelde het meisje.

Even verderop probeerden twee kinderen van acht een kasteel te maken, terwijl de elfjarige jongen een hond wilde kleien.
Toen zijn hond echter kromme pootjes leek te hebben, brak zijn stem. Tranen biggelden over zijn wangen.

Eva knielde naast hem neer. “Soms lijkt iets niet meteen op wat je bedoelde. Maar dat betekent niet dat het mislukt is.”
Luna pakte zacht zijn hand. “Weet je? Ik vind dat dit hondje heel veel gevoel heeft. En misschien hoeft kunst niet altijd precies te lijken.”
Het jongetje snikte, maar keek toen toch weer voorzichtig naar zijn klei hondje alsof hij er ineens iets nieuws in zag.

16:16, doodmoe en vol liefde

Urenlang werd er gekneed, gelachen, geknoeid en weer opgebouwd.
En toen, precies om 16:16, gingen de laatste kinderen naar buiten.

Eva liet zich neerploffen op een kruk. Luna zakte dramatisch naast haar in de klei op de vloer.
Ze keken elkaar aan, zagen de slierten klei in Luna’s haar, en barstten allebei in lachen uit.

“Jij bent officieel één met de kunst geworden,” hijgde Eva.
“En jij bent mijn schoonmaakbuddy,” grijnsde Luna terwijl ze een emmer sop pakte.

Samen schrobden ze tafels en banken schoon, terwijl hun armen moe maar gelukkig bewogen.

De stilte na de storm

Een uur later, toen alles weer glansde alsof er niets gebeurd was, zakte Luna op Eva’s bank neer.
Ze trok haar knieën op, sloot haar ogen, en binnen een paar minuten lag ze in een diepe slaap.

Eva keek naar haar vriendin.
De stilte van het lokaal had plaatsgemaakt voor de stilte van een huis waar iemand je echt thuis laat voelen.

En ergens dacht ze:
Misschien is dit wel de mooiste magie van allemaal.

Fluistering van jouw ziel

Soms voel je hoe kleine momenten, een lach, een aanraking, zelfs klei in je haren, een glinstering achterlaten in je hart.
Wil je vaker zulke glinsteringen vangen en koesteren?

Ontdek het in Glinsteringen van je Ziel, het liefdevolle boekje dat je ontvangt bij de intuïtieve cursus Gevoelig en Goud Waard.
👉 Lees meer over Gevoelig en Goud Waard